Nu kiddies on the scene part 1 - Kathie Olivas

Καινούριο section... οι νέοι τύποι και τύπισσες που αρρώστησαν τα ματάκια μου... Όπως σαφώς δηλώνεται στον τίτλο... Πρώτη η κυρία Olivas απ' τη Florida.

Απλά μου ξαναθύμησε τι εστί low brow art... εν έτει 2009... Κάνει όλα όσα ήθελα να κάνω πάντα... Χαριτωμένα πλασματάκια και παιχνίδια... Ναι, είμαι τόσο ρηχός.

Δε θα μπω στο τριπάκι να μεταφράσω το, ούτως ή άλλως, μικρό βιογραφικό της... Το βρίσκω μαλακία και δεν είμαι από τους ανθρώπους που ξοδεύουν το χρόνο τους αυνανιζόμενοι... Θα λήξω λοιπόν το παρόν αφιέρωμα με μία πολύ χρήσιμη συμβουλή:

Τσεκάρατε το myspace της άμεσα... Οφθαλμόλουτρο που θα έλεγαν και οι παλαιότεροι...

VacationTime!!!!!

Victor Safonkin

Τον ανακάλυψα τελείως τυχαία... Σε ένα άλλο μπλονγκ. Το ξέρω, δεν είναι το στυλάκι του κάτι που θα με τραβούσε συνήθως... Αλλά με τράβηξε...

Πολύ σουρρεάλ και πολύ ακρίβεια ο τύπος... Μάλλον θα τα 'χει τα πτυχία του. Γαμάει πάντως. Πολύ Αναγέννηση φάση... Μου θυμίζει κάτι μεταξύ του Ιερώνυμου και του Νταλί. Μπουρδέλο. Μ' έστειλε στο διάολο λέμε.

Το δεύτερο που (δεν) φαίνεται μου τράβηξε το βλέμμα αρχικά... Καταπληκτικό... Δεν έχω λόγια... Ο τύπος δεν παίζεται... Κλισέ τέλος... Αρκετά...

Απολαύσατε...

Παραλήρημα Νο 3

Ναι... Τέχνη... Έκφραση... Αυθορμητισμός... Αυθόρμητη έκφραση... Είναι τέχνη; Είναι ειλικρίνεια; Ή απλά κάτι γρήγορο... Κάτι να βγει από μέσα... Εκείνη τη στιγμή... Και μετά τι; Τι κι αν βγήκε έτσι όπως βγήκε; Τι σήμασία έχει αν φάνηκε "καπως" σε κάποιους; Πόσο σημαντική είναι η κριτική μετά; Η κριτική μιας στιγμιαίας έμπνευσης... Ενός αυτοσχεδιασμού... Είναι ταυτόχρονα εξίσου αυθόρμητη; Ή είναι μια προσεκτική εξέταση του συνόλου; Ένα συμπέρασμα; Μια ενδελεχής ανάγνωση του περφόρμανς, μια μελέτη διάρκειας ημιώρου, που ακολουθείται από μία κρίση... Μία άποψη... Χρειάζεται; Τη χρειάζομαι; Τη χρειάζεται αυτός/ή; Ποιος τελικά χρειάζεται την κριτική; Ίσως αυτός/ή που τελικά αποσκοπεί στην κρατική χρηματοδότηση (μουαχααχαχαχαχαχαχαχ); Αυτός/ή που τη βλέπει σαν ένα σκαλί ακόμα για προς την ΚΑΤΑΞΙΩΣΗ; Μα είναι ποτέ δυνατόν να χρειάζεται κριτική η έκφραση; Δεν είναι αναπόφευκτη; Δεν είναι αυθόρμητη;

Best Manga Ever...

Νταξ, δεν την έχω καραψάξει με την όλη - γιαπωνέζικα - κόμικς - φάση (είμαι περισσότερο του ευτωπαϊκού και δη του βρετανικού), αλλά το AKIRA μ' έστειλε στο διάολο. Και μετά ήρθαν τα Blame!, Eden, MPD Psycho... Oh well...

Simon Bisley

Απλά ο αγαπημένος μου comic artist... Ίσως γιατί, μαζί με όλα τ' άλλα, έχει εργαστεί και στ' αγαπημένα μου κόμικς... Συγκεκριμένα στα 2000AD, Doom Patrol, Swamp Thing, Judge Dredd Megazine κ.α.

Πρώτη φορά είδα τη δουλειά του σε σχετικά μικρή ηλικία στο ABC Warriors, μετεφρασμένο στα ελληνικά φυσικά, από το περιοδικό ΑΓΟΡΙ. Γαμούσε τότε... Και μετά στο Slaine πάλι από το ίδιο περιοδικό. Στο φοβερό και τρομερό storyline με τον τίτλο "The Horned God". Ψάξτε το, επανεκδίδεται συνέχεια...

Συγκλονιστικά χρώματα, φοβερά μελάνια και τελείως ξεχωριστή απεικόνιση της ανατομίας των πρωταγωνιστών του... Έχει κάνει σχολή. Είχα βαρεθεί να βλέπω κλώνους του στα '90s. Οι οποίοι, εδώ που τα λέμε, έχουν κάνει αξιόλογη καριέρα (Greg Staples, Nick Percival to name a few...).

Κι αυτός γνήσιος εκπρόσωπος του 2nd British Invasion (το πρώτο ήταν το μουσικό στα 60's) που άλλαξε για πάντα τα κόμικς στο Αμέρικα... Ευθύνεται για τα ομορφότερα εξώφυλλα της αγαπημένης μου Vertigo, μεταξύ άλλων.

Απασχολήθηκε για αρκετό διάστημα και στο θρυλικό (για τα κόμικς από Ευρώπη που δημοσίευε και για τη λογοκρισία που τους έριχνε!) Heavy Metal, σχεδιάζοντας με την αρωγή της Julie Strain το, αδιάφορο σεναριακά (Kevin Eastman - δημιουργός των χελωνονιντζακίων), F.A.K.K. 2. Συν τοις άλλοις βαρούσε τα ντραμς με περισσό μίσος και σε μια thrash metal (ή μήπως death;) μπάντα.

Η αναγνώριση, ή μάλλον η καταξίωση, ήρθε με το "Batman vs. Judge Dredd: Judgement on Gotham" που πούλησε σαν τρελό. Πρόκειται άλλωστε για ένα εικονογραφημένο αριστούργημα... Το σενάριο κλασσικά αίσχος αλλά το σχέδιο... Σίγουρα όχι εφάμιλλο του "Horned God", αλλά για τη DC Comics πρόκειται... Από τις καλύτερες δουλειές που κυκλοφόρησαν στο χώρο των υπερηρώων. Αν και το αν πρόκειται για υπερήρωες σηκώνει αρκετή συζήτηση... Δηλαδή, ούτε ο Μπάτμαν, ούτε ο Ντρεντ έχουν υπερδυνάμεις... Oh, well...

Στην ίδια εταιρία ασχολήθηκε και με τον πιο διάσημο αντιήρωά της, το Lobo... με εντυπωσιακά αποτελέσματα. Αυτός με τη μαλλιαδούρα και το corpse paint είναι. Ατομάρα. Κυριολεκτικά τον απογείωσε... Ultra-violence και μαύρο χιούμορ που σπάει κόκαλα... Σα να το έσκασε από τις σελίδες του αγαπημένου μου εβδομαδιαίου...

Αυτή τη στιγμή ασχολείται με πιο "ενήλικα" πράματα και, αν και το 2000AD έχει βρει τον αντικαταστάτη του στην πρωτοπορία στο πρόσωπο του Clint Langley, κατ' εμέ παραμένει αξεπέραστος. Τον "σπρώξανε" μάλιστα στις μεγαλύτερες αμοιβές, εκτός του ότι το άξιζε, αλλά και γιατί δεν μπορούσανε να τον "ελέγξουνε". Παραήταν αντιδραστικός... Όπου μπορούσε στα σκίτσα του φρόντιζε να διατυμπανίζει τις μέταλ καταβολές του και έχωνε και "χυδαίες" λεπτομέριες για τα δεδομένα της συντηρητικής τότε (τότε;) Αγγλίας. Αδιόρθωτος!

Τελευταία είδα στην αγορά και κάτι "ημερολόγια" του να κυκλοφορόύν... Τίποτα το ιδιαίτερο... Αλλά μιλάμε για το BIZ άρα ίσως και ν' αξίζουν τα φράγκα...

Derek Hess

Flyer, poster, record cover ARTIST. Τους έχω μεγάλη αδυναμία τι να κάνω...

Ο εν λόγω κύριος όμως, φημίζεται και για την έντονη πολιτική χροιά των έργων του. Σχεδιάζει και ρούχα. Η βασική του ενασχόληση όμως παραμένει η τέχνη.

Έχει εκθέσει στη σημαντότερη γκαλλερύ όλων, στο δρόμο, την πλειονότητα του έργου του. Αλλά η δουλειά του έχει εμφανιστεί και σε περιοδικά όπως το Juxtapoz (my greatest luv) και το Alternative Press (η πιο γαμάτη μουσική φυλλάδα των '90s - βοηθούσε αι η μουσική τότε... Τώρα έχει καταντήσει ένα emo-zine - μπλιαχ!).

Μεγάλος music fan και ο ίδιος, στα νιάτα ου έκλεινε τις μπάντες που εμφανιζόταν στο Euclid Tavern, έφτιαχνε τα flyers, posters κλπ. Εκεί των προσέξανε οι διάφοροι και τον ξεχωρίσανε...

Ειλικρινά δεν υπάρχουν και πολλά πράγματα να πει κανείς... Η τέχνη μιλάει από μόνη της.

COOP for these lonely nights of May...

Το 'χω παρακάνει με τη lowbrow φάση... το συνειδητοποιώ... Αλλά τι να κάνω... Είναι ότι πιο πανκ έχει εκτεθεί στις γκαλλερύ... Γι' αυτό και συνεχίζω ακάθεκτος...

Μεγάλωσα-ενηλικιώθηκα στα χρόνια του grunge και του alternative rock. Δύο τελείως μαλακισμένες ταμπέλες που σήμερα δε σημαίνουν απολύτως τίποτα... Το μυαλό μου, συνεπώς, κατακλύζεται από τις εικόνες των κυρίων Kozik, Coop κ.α. Από πόστερζ, φλάιερζ από οτιδήποτε έχει να κάνει με τις κορυφαίες μπάντες που βγαίνανε τότε. Τα σχέδιά τους είναι αναπόσπαστο κομμάτι της συγκλονιστικής μουσικής που γραφότανε ΤΟΤΕ.

Ο Coop περιγράφει το λειτούργημά του ως "Insensitive Artiste". Καλά μέχρι εδώ... Σχεδιάζει κυρίες τύπου Bettie Page με αλλεργία στα ρούχα και γυμνούλικα σατανοκόριτσα. Τέχνη.

“What Coop seems to know better than most in this culture of denial, is the potency of seemingly empty and quotidian signs to provoke – how the subliminal lingua of subversion can work simultaneously with the sanctioned language of seduction. He knows how to tap into our psychic primordial pop-ooze of horror, vulgarity, and degeneration, and then how to wrap it all up in the sweetest sugar-coated confections of tasty tease.” - Carlo McCormick, from his introduction to Devil’s Advocate, the Art of Coop. Γαμώ, ε; Εννοείται ότι δεν παίζει να το μεταφράσω όπως και άλλες φορές στο παρελθόν...

Στο σύνολο του έργου του ανήκουν κάμποσα εξώφυλλα για τη Sympathy For the Record Industry αλλά και πόστερς για μπάντες όπως οι Nirvana, Soundgarden κ.α. Τα αναμενόμενα δηλαδή...

Παρεμπιπτόντως, το βιβλίο στο οποίο αναφέρεται η παραπάνω εισαγωγή εκδόθηκε το 2001 και η πρώτη του έκδοση έχει από καιρό εξαντληθεί... Είναι σημαντικός τυπάς, τα 'παμε αυτά.


Και όπως κάθε lowbrow καλλιτέχνης που σέβεται τον εαυτό του, είναι και ο ίδιος hot-rod enthusiast και φτιάχνει και custom hot rods... Έχει και μινιατούρες από τα μοντέλα του στη Hot Wheels... Βεβαίως, βεβαίως...

Στο myspace και στη σελίδα του μπορείτε να αγοράσετε από αυθεντικά έργα του, μέχρι κράνη και προφυλακτικά (!) που φέρουν την υπογραφή του... Σπεύσατε!

the PIZZ strikes again!!!!

Παραλήρημα Νο 2

Να 'ναι που μεγαλώνω; Δεν έχω ιδέα. Τελευταία φουσκώνω σαν το παγώνι όταν κάποιος σχολιάζει θετικά κάποιο πινακάκι μου, που 'χω κρεμάσει στη γκαλλερί μου (αλλιώς το σπίτι μου), ή στο σάιτ της μπάντας μου. Ναι έχω και τέτοια. Άιντε και λίγα στο μπλονγκ...

Κάποτε δε μ' ένοιαζε. Τώρα με νοιάζει. Η παραγωγικότητά μου, βέβαια, έχει πέσει κατακόρυφα λόγω δουλειάς και υποχρεώσεων. Έχει ανέβει, λοιπόν, η ανασφάλειά μου. Μαζί με τις τιμές σε χρώματα, μελάνια κλπ. Σκατά. Νοσταλγώ τις μέρες που δούλευα σε μια μαλακία ημιαπασχόληση και γέμιζα χαρτιά με στυλό-ινκ με σκιτσάκια. Μερικά απ' αυτά μ' άρεσαν κιόλας. Ιδίως ένας χαρακτήρας που μου 'χε σκάσει, ο Little Shiv. Και ήταν αυτός ενάντια στα Corporate Vampires. Γαμώ τις ιδέες είχα.

Να 'ναι που τα 30 είναι μια ανάσα μακριά; Πόσο πανκ θα 'μαι τότε; Ήδη τα τελευταία χρόνια ως επί το πλείστον μόνο indie sounds ακούγονται από το στερεοφωνικό του αυτοκινήτου μου. Να λέει κάτι αυτό;

Γιατί, το αυτοκίνητο; Ορκισμένος πεζός και ενίοτε και ποδηλάτης γαρ (χωρίς ποδήλατο από τα 20-κάτι μου, βέβαια), έλεγα ότι δε θα βγάλω ποτέ δίπλωμα. Να όμως που το 'κανα.

Και φτάνουμε στο σήμερα. Στο τώρα. Που αναζητώ την καταξίωση στα μάτια των φίλων μου. Γιατί δε βάζω όποιον να 'ναι σπίτι μου. Pathetic? Ίσως. Σίγουρα. Δεν ξέρω τι φταίει.

Μ' έχουν πιάσει αυτές οι μαλακισμένες διαθέσεις... Ο καλλιτέχνης και η μοναξιά του.... Εμείς οι εστέτ αισθανόμαστε μόνοι τα βράδια... Μαλακία.